Przekrój wykonano w 1902 r., w oparciu o profil geologiczny opracowany przez wrocławskiego profesora Georga Güricha a zamieszczony w jego przewodniku geologicznym po Karkonoszach. Oryginał sięga na północy aż po Chojnów. W Jeleniej Górze „zrealizowano” go do Grodźca (389 m n.p.m.), pomijając końcowy odcinek zbudowany ze skał luźnych.
Profil przedstawia budowę wewnętrzną Sudetów Zachodnich wzdłuż linii przekrojowej przeprowadzonej od Teplic nad Metują w czeskich Górach Stołowych na wschodzie, poprzez Śnieżkę (1602 m), gdzie linia przekroju nieznacznie zmienia kierunek, aż po Szrenicę (1362 m). Tu załamuje się ona pod znacznie większym kątem i biegnie ku północy, aż po Grodziec. Długość linii przekrojowej wynosi ok. 100 km.
Budowa profilu była nie lada przedsięwzięciem. Wzniesiono go, bowiem z oryginalnych skał budujących przedstawione obszary w naturze. W tym celu musiano przywieźć bloki skalne nieraz z odległości ok. 70 km i odpowiednio je uformować, by pasowały do całości. Do budowy profilu użyto ok. 30 różnych rodzajów skał. Zostały one po odpowiedniej obróbce ułożone  tak, by z przodu tworzyły gładką powierzchnię przekroju, zaś u góry profil powierzchni terenu w 2 ˝ - krotnym przewyższeniu. Skala pozioma wynosi ok. 1: 5000 (1m długości profilu odpowiada 5 km w naturze). W profilu ukazano w dużym uproszczeniu wzajemne ułożenie warstw skalnych.
Inicjatorami budowy byli działacze Riesengebirgsverein (Towarzystwa Karkonoskiego), wykonawcą zaś mistrz murarski Alfred Dähmel z Jeleniej Góry. Uroczyste odsłonięcie profilu miało miejsce 3 lipca 1902 r.
Lokalizacja profilu na jednym z wierzchołków Wzgórza Kościuszki nie była przypadkowa. Park był, bowiem w owym czasie miejscem spacerów licznych gości przyjeżdżających do Jeleniej Góry, mieszkających w pensjonatowej dzielnicy u stóp Wzgórza Kościuszki. Nie bez znaczenia było też sąsiedztwo Muzeum Towarzystwa Karkonoskiego (dziś Muzeum Karkonoskie), które posiadało liczne okazy geologiczne z okolicy. Z miejsca ustawienia przekroju widoczna była niegdyś fragmentaryczna panorama Karkonoszy ze Śnieżką włącznie, co umożliwiało niejako konfrontację części profilu z naturą.
Tekst: Andrzej Paczos
Ryciny: Tomasz Zając
|
